Gymnadenia conopsea

Gółka długoostrogowa jest storczykiem lubiącym żyzne wilgotne łąki i torfowiska. Obserwowałem ją także na murawie kserotermicznej,  rośnie najczęściej na glebach zasobnych w węglan wapnia. Ma ładny i delikatny zapach. Wraz z pędem kwiatowym może dorosnąć do jednego metra.  Kwitnie w zależności od położenia - od końca maja na nizinach do lipca w górach. Wyróżnia się jej podgatunki ssp. conopsea, ssp. montana, ssp.densiflora różniące się od siebie pokrojem.

Dactylorhiza majalis

Kukułka szerokolistna to chyba nasz najpopularniejszy storczyk. Wciąż można ją spotkać na wilgotnych  a nawet podmokłych łąkach. Dorasta do 70 cm a jej kwiaty, które pojawiają się w maju są w różnych odcieniach fioletu, różu lub czerwieni. Liście najczęściej z ciemnymi plamami. Na mojej działce, której niewielka część to wilgotna łąka ( raczej łączka), występuje naturalnie.
Często pojawia się w sprzedaży. Należy jednak pamiętać, że jak wszystkie storczyki w Polsce, jest pod ochroną. Nie sprawia większych problemów w ogrodzie pod warunkiem, że będziemy pamiętać o warunkach w jakich rośnie w naturalnym środowisku.

Cryptogramma crispa

Cryptogramma to złożenie dwóch greckich wyrazów, kryptos, czyli ukryty, tajemny i gramme - linia, kreska. Nazwa  rodzajowa oznacza to że kupki zarodniowe okryte są brzegiem liścia. Nazwa gatunkowa pochodzi z łaciny od słowa crispus = kędzierzawy.

 Zmienka górska jest rzadką w naszym kraju paprocią,  którą spotyka się na pojedynczych stanowiskach w Sudetach.  Występuje w górach, wśród skał granitowych, zwykle są to stanowiska słoneczne. Dorasta do 20 cm,  liście zarodnionośne odróżniają się od liści płonnych. Tworzy zwarte kępki, rosnące w szczelinach skał lub na  piargach.

Paproć tę  trudno uprawiać  w ogrodzie na nizinach, gdyż trudno zapewnić jej widne i chłodne stanowisko jakie ma w górach. To jeden z problemów na jaki napotykamy gdy chcemy by  paprocie skalne rosły w naszych ogrodach .

Cheilanthes lanosa

To kolejna z paproci z rodzaju cheilanthes. Dorasta do 30 cm a jej liście posiadają srebrne omszenie co nadaje jej dość oryginalny widok. Podobnie jak inne cheilanthesy lubi dużo światła oraz nie znosi nadmiaru wilgoci. Na pewno więc nie będzie rosła obok Osmundy regalis. Najładniej prezentuje się w ogrodzie skalnym.Na zimę wymaga podobnego zabezpieczenia jak Ch. tomentosa

Cheilanthes tomentosa

 

Paprocie kojarzą nam się z miejscami cienistymi i wilgotnymi oraz z  kwaśnym podłożem. Są jednak gatunki preferujące stanowiska słoneczne, suche i  wapienne, do nich należą uprawiane w ogrodach paprocie z rodzaju cheilanthes.  Jednym z nich jest Cheilanthes tomentosa. Ta niewielka paproć dorasta do 20 cm i dość szybko tworzy kępy poprzez wypuszczanie bocznych odrostów. Lubi rosnąć na słonecznym, ciepłym stanowisku a to co najbardziej szkodzi tej paproci to nadmiar wody w podłożu. Dlatego też konieczne jest by w okresie od późnej jesieni do wiosny okryć ją czymś co da ochronę od deszczu i wody z roztapiającego się śniegu. Ja robię jej na zimę daszek z szyby, który zapewnia jej "suche stopy".